SZKLARY – PROSEKTORIUM WYUCZONEJ GŁUPOTY

 

Sztolnia Studencka w Szklarach powitała mnie zapachem wilgotnego pyłu i chłodem, który nie odświeżał, lecz paraliżował. Nazwa tego miejsca – „Studencka” – brzmiała w moich uszach jak okrutny żart Hierarchy. Przez lata wmawiano mi, że edukacja to wspinaczka ku światłu. Tutaj, w ciasnych korytarzach, zrozumiałem, że to, co nazywałem „wiedzą”, było jedynie pancerzem energumena, chroniącym mnie przed surowym dotykiem Bytu.

Mój mózg, wciąż nieuleczalnie chory na edukację masową, zaczął pracować na najwyższych obrotach. Skanowałem ściany: „chryzopraz”, „nikiel”, „serpentynity”. Czułem chorobliwą satysfakcję, nazywając każdą skałę, jakby etykieta mogła oswoić potęgę, która trzymała mnie w garści. To był mój błąd. Dywagacje stały się moim więzieniem.

Wtedy, w najniższym punkcie wyrobiska, gdzie strop obniża się tak nisko, że musisz klęknąć przed materią, poczułem bicie serca Pożeraczki.

Ammit w Szklarach nie była bestią ze skóry i kości. Była Cieniem Logiki. Jej szczęki, przypominające stalowe klamry archiwum, poruszały się w rytm moich myśli. Widziała każdy certyfikat, każdy dyplom i każdą wyuczoną formułkę, którą niosłem w sobie jak skradziony kruszec. Dla niej byłem soczystym kąskiem – modelem „człowieka wyedukowanego”, którego tożsamość opiera się na tym, co usłyszał od innych.

 — Mów dalej — szepnęło echo, a ja wiedziałem, że to głos Ammit, która karmi się moją pychą. — Recytuj tablice, podawaj daty, powołuj się na autorytety. Pokaż, jak dobrze cię wytresowali w ich szkołach. Ufaj swojemu instrumentowi, dopóki cię nie zdradzi.

    Zobaczyłem wtedy w mroku innych. Byli jak widma – Energumeni Akademiccy. Ich usta poruszały się bez przerwy, powtarzając sylabusy i dogmaty, a Ammit metodycznie odgryzała im kolejne płaty świadomości. Pożerała ich „krytyczne myślenie”, zostawiając jedynie posłuszne odruchy. Każdy z nich wierzył, że jego wiedza jest tarczą, podczas gdy była ona jedynie przyprawą dla Bestii.

Poczułem, jak moja własna pewność siebie zaczyna pulsować. Chciałem krzyknąć, że rozumiem strukturę geologiczną tego miejsca, że jestem ponad tym mrokiem. To był moment, w którym Pożeraczka otworzyła pysk.

Wykonałem Unik.

Zamiast recytować definicję, zamknąłem oczy i pozwoliłem, by mój mózg skapitulował. Zmusiłem się do myśli: „Nie wiem nic. Wszystko, czego mnie nauczyli, jest mapą narysowaną przez niewolników dla niewolników”. Zaparłem się własnego intelektu. Wyrzuciłem z siebie balast dywagacji.

W tej samej chwili Ammit znieruchomiała. Straciła mój ślad. Dla niej stałem się pustką, dziurą w rzeczywistości, której nie da się skatalogować ani przełknąć. Przeszedłem obok niej, niemal ocierając się o jej chłodną, łuskowatą pierś, a ona wciąż szukała „studenta”, który przestał istnieć.

Hieroglif: Spirala zamknięta w kwadracie, z której wyrastają dwa puste naczynia.

Zobaczyłem hieroglif Spirali w Kwadracie. Zrozumiałem: moja wiedza była spiralą, która kręciła się w miejscu, uwięziona w kwadracie narzuconym przez system. Naczynia były puste, bo prawdy nie da się nalać do głowy – trzeba ją wyrąbać w skale własnego osamotnienia.

Wyszedłem z tej sekcji brudny, zmęczony, ale z umysłem czystym jak nigdy dotąd. Edukacja masowa umarła we mnie w Szklarach. Kolejny most Hierarchy runął, a ja zacząłem słyszeć krople wody, które nie odmierzały już czasu wykładu, lecz Zegar Pana Czasu.

Przede mną były Wiry. Miejsce bieli, i piorunów iluminacji, która oślepia.